Vorige zondag heb ik voor de eerste keer “gepreekt”. Beste lezer, trouw of passant, graag wil ik mijn bedenkingen over het evangelie van vorige zondag met je delen.

“Het einde van de wereld is nabij.” Met de regelmaat van de klok krijgen we
die boodschap in het nieuws voorgeschoteld. Vorig jaar rond dezelfde tijd was
het zelfs zeer concreet : op 21 december 2012 zou de wereld vergaan. Maar
hoewel we hier nog altijd rondlopen, lijkt het wel stilaan bewaarheid te worden:
in de Filippijnen werd men deze week niet alleen getroffen door een typhoon, er
dreigt ook hongersnood; en vanuit Syrië bereiken ons nog altijd berichten van
bloedige gevechten.

We kunnen
dus in onze tijd het gevoel dat spreekt uit het evangelie wel begrijpen: de
tijd van verwoesting, van aardbevingen, van hongersnood en andere
schrikwekkende dingen lijkt nu wel te zijn. En alsof dat nog niet genoeg is,
voorspelt het evangelie ons oorlog en geweld tegen hen die in Jezus als
Christus geloven. Zouden de rapporten over christenvervolgingen in de Arabische
wereld ook een teken van het einde der tijden zijn ? Het lijkt wel alsof
er helemaal geen hoop meer is…

En toch.

Toch roepen
de eerste lezing (Maleachi) en Paulus op tot « gerechtigheid ». Nu
moeten we gerechtigheid niet al te juridisch begrijpen, maar wel binnen onze
relatie tot God en tot elkaar. Maleachi en Paulus roepen ons dus in eerste
instantie op om naar Gods Woord te luisteren, om vanuit zijn Woord iedereen
« recht » te doen : iedereen kansen geven en blijven geven op
een menswaardig leven. Het is van fundamenteel belang dat we dat blijven doen,
dat we er dus in volharden. Immers, « door standvastig te zijn zult ge uw
leven winnen. »

Het is een
uitnodiging om blijvend in te gaan op de roep van de Heer. In alle vrijheid
mogen we telkens opnieuw « ja » zeggen op Zijn uitnodiging. Maar als
we « ja » zeggen, heeft het wel consequenties. Niet dat we plots met
zijn allen heel andere dingen moeten gaan doen ; voor Paulus is het
alledaagse werk, « de eigen kost verdienen », zelfs een eerste stap
in de navolging van Christus. Als we « ja » zeggen, zullen we wat we
doen intenser doen, gerichter, met aandacht voor kleinsten.

Paulus en
het evangelie zetten ons op weg om om te gaan met die
« einde-van-de-wereld »-toestanden. Ze mogen ons niet verlammen, we
worden opgeroepen om ten volle en zelfs vreugdevol in het leven te staan. Dat
vergt veel vertrouwen van onze kant. Vertrouwen in Christus, die ons vandaag
laat verstaan : « Het is niet omwille van gebouwen, parochiale structuren
of ambten dat je mij moet volgen, maar omwille van de vreugde van mijn Blijde
Boodschap ». Het Goede Nieuws dat Hij bracht is niet min : God is er
met ons, is er voor ons en wij, mensen, zijn er voor elkaar. Wie in die relatie
stapt, zal zijn/haar leven kruiden met een uitgesproken en intense smaak. Zo
breekt het Rijk Gods al in onze wereld door. Als dat zo is, dan betekent dat inderdaad het
einde van de wereld zoals we die hier en nu kennen.

Hoe kunnen we dan in onze wereld die doorbraak van het
Rijk Gods herkennen ? Niet door grootse en spectaculaire dingen. We zullen
het zingen tijdens de offerande : « als een heel zachte adem ». Misschien
nauwelijks hoorbaar, maar wel aanwezig in het leven van elke dag, in alles wat
we doen, op de wijze van Sint Jan Berchmans. Van deze heilige jezuïet wordt
verteld dat men hem tijdens het biljarten vroeg wat hij zou doen als hij nog
maar een paar minuten te leven zou hebben.
Zijn antwoord : « Ik zou gewoon doorgaan met biljarten. »
Dat vertrouwen, die standvastigheid, die vreugde en smaak in het leven, dat
wens ik van harte voor elk van ons.